“Kijk mama, dat is onze vlinder!” Ollie wijst naar een koolwitje dat enthousiast door het Franse veld fladdert. “Knap hè dat hij helemaal tot hier is gevlogen!” Ik smelt. De magie van het kleuterbrein blijft een prachtig iets. Afgelopen mei hadden we vlinders in ons thuisklasje. Ik had deze al besteld aan het begin van het schooljaar voor op school, omdat met name in bepaalde periodes het lastig is om via de vlinderstichting aan een pakketje te komen. Samen timmerden we een vlinderkast voor de rupsen, poppen en eitjes die we kregen. En onze kleine Frederique Vonk nam het verzorgen erg serieus. Wat een wonderlijk proces waarbij een eitje uiteindelijk een vlinder werd. We lieten de vlinders die uitkwamen vrij, sommigen keerden terug, sommigen trokken verder. Ollie leek een rotsvast vertrouwen te hebben in het feit dat de vlinders altijd bij ons bleven, en werd in die overtuiging gesterkt omdat we overal op onze reis vlinders zagen waarvan hij zeker wist dat het de onzen waren....

Vijfendertig. Het voelt als een soort mijlpaal. Althans alsof het dat zou moeten zijn. Het is een soort halve mijlpaal tussen twee echte mijlpalen in. Omdat mijn verjaardag relatief dicht bij de jaarwisseling valt, voelt het voor mij altijd als oud en nieuw 2.0. Een moment van terug blikken en vooruitkijken. Een mooier moment dan dit moment zal er niet komen. Ik zit in Portugal op een stille camperplek omringt door natuur, precies een week voor ik jarig ben. Mijn schatjes liggen te slapen in hun warme bedjes en mijn lief leest naast me een boek (wat echt een bijzonder heugelijk en zeldzaam gegeven is aangezien hij een innige affaire heeft met zijn smartphone 😏) Deze verjaardag zal de eerste zijn zonder mijn vader, zoals je binnen het jaar na overlijden van een dierbaren een hele boel “eerste” keren hebt. Het zou niet ondenkbaar zijn om het afgelopen jaar tot “rotjaar” te kronen. Er is immers genoeg reden toe. Maar tot mijn grote verbazing kijk ik niet met afschuw terug a...

Wie vroeger een lofzang afstak over kamperen kon rekenen op een meewarige blik. Ik kon er werkelijk met mijn verstand niet bij waarom mensen in ‘s hemels naam zichzelf zo wilden folteren door te gaan kamperen. (Diezelfde meewarige blik kreeg ik overigens ook terug van de kampeerliefhebbers) Als je mij jaren geleden verteld had dat ik ooit Europa al kamperend door zou trekken, dan had ik waarschijnlijk een onbedaarlijke lachstuip gekregen. En zie hier. Ik trek kamperend Europa door. Met drie kinderen. En een man. Bijna 6 maanden lang. In de winter. En ik leef nog steeds. Wij allemaal overigens. Met grote regelmaat genieten we zelfs volop.  De yogatoeren die ik in de soms onverwarmde (koud!) douchehokjes uithaal om te zorgen dat mijn kleren en handdoek niet op de natte vloer vallen zijn op zijn zachtst gezegd hilarisch, maar neem ik op de koop toe. En als het een goede dag was stapte ik niet in een grote modderplas op de weg terug naar de camper. Handdoek is t...

Ons camperbeest had weer eens zin in een bezoekje aan de garage en zo belanden we na een paar mistige dagen op een camping in het park van Montfragüe aldaar. Onze dikke goedzak lekte vloeistof uit plekken waar geen vloeistof uit diende te lekken. Aldus werd hij op een brug gehesen en na een hele dag als een sloeberfamilie (zie voor beeldvorming deze blog) door de stad gezworven te hebben, konden we hem aan het begin van de avond ophalen. Enigszins vermoeid begon ik aan het avondeten, tot het vlammetje van het fornuis langzaam doofde. Geen nood want we hebben altijd een reserve fles. Even omwisselen dus en ik kon weer verder met keukenprinsesje spelen. Na 5 minuten was het nog niet gefikst en hoorde ik manlief foeteren. Ik ging poolshoogte nemen maar ook ik kreeg de aansluiting er niet op. Na enige observatie bleek dat de hals anders was dan de andere fles en onze aansluiting dus niet zou passen. De kans dat dat kon gebeuren waren 1 op weet-ik-niet-hoeveel. De man die ons ...

Al zo lang ik het me kan heugen wil ik moeder worden. Ik droomde als puber al dat ik zwanger was en een jongentje kreeg, steeds dezelfde droom. Stellig verkondigend dat ik borstvoeding ging geven, keek mijn vriendin me niet begrijpend aan. Niet dat ik voornemens was een tienermoeder te worden, nee alsjeblieft niet. Ik moest eerst mijn leven op orde hebben voordat er plek was voor een kindje. En dus wachtte ik af. Toen het moment daar was dat er plek was voor een kindje, dacht het kindje er anders over. Berend nam de tijd. En dat was tamelijk frustrerend want voor mijn gevoel wachtte ik geen twee jaar maar al jaren. Maar al het wachten werd ruimschoots goed gemaakt toen Berend gezond en wel geboren werd. En op Olivier en Elora hoefde ik niet eens te wachten, die kreeg ik gewoon cadeau. En alhoewel ik meer dan gelukkig en gezegend was met drie gezonde kinderen had ik altijd het gevoel dat er vier kinderen zouden komen. Manlief dacht daar heel anders over. De derde ...

Alhoewel ik vooral voor de natuur en de rust ging, hoorde een enkele citytrip er wel bij. Ik las me in en raakte enthousiast bij alle geweldige verhalen over citytrips met kinderen. Het zou allemaal prima te doen zijn. Zeiden ze. Ik zag voor me hoe onze kinderen zeer geïnteresseerd naar alle bijzondere gebouwen en kunstobjecten keken en aan mijn lippen hingen bij de verhalen die ik er over vertelde. I. was. So. Verry. Wrong. Goed voorbereid togen wij naar onze eerste grote stad of citytrip zo je wil. Barcelona zou het zijn. Jaren geleden toen ik alleen mijn eigen billen nog af hoefde te vegen en ik niet een rugzak vol rantsoen hoefde mee te zeulen maar alleen een kekke handtas (of in mijn geval een rugzak gedragen door mijn toen nog vriend) was ik daar met mijn toen nog vriend geweest. Laaiend enthousiast was ik over al het prachtigs van Gaudi in de stad. Aangezien mijn brein soms opvallend veel overeenkomsten vertoont met dat van een kind dacht ik dat ik met onze kr...

Op reis zijn is voor jonge kinderen niet altijd even makkelijk. Waar ik vooral een romantisch beeld had van met z’n allen knus in de camper op avontuur, is het voor de kinderen niet altijd zo idyllisch.  Toen ik de camper thuis aan het poetsen en inrichten was keek mijn oudste me aan met lichte paniek in zijn ogen. Ik vroeg hem wat er aan scheelde. Hij antwoordde dat hij het niet zag zitten, een half jaar met z’n allen in zo’n krappe camper. Hij had geen idee wat hij dan moest doen, hij had niet eens plek om te spelen! Toen ik hem uitlegde dat de camper vooral om te slapen, te eten en te schuilen was als het slecht weer was, en we voor de rest de wereld als onze tuin hadden, keek hij me vertwijfeld aan. Het klonk als een mooi sprookje en alhoewel hij erg van sprookjes geniet, wist hij ook dat ze niet waar waren. Dat hij het 't moeilijkst zou vinden, had ik wel verwacht. De oudste, de piekeraar, het kind dat veel (bewegings)ruimte nodig heeft. En toch wist ik dat we er ...